Zo af en toe denk ik aan jou en dan breekt er iets in mij.
Uit elkaar getrokken, zoveel maanden onzekerheid en verdriet, jouw therapie in Leeuwarden, alles wat we allemaal samen probeerde te overwinnen. Waar we nu staan, soms heel dichtbij maar emotioneel verder van elkaar af dan ooit.
Ook al hebben wij afgelopen 6 jaar duizenden uren met elkaar gepraat en van gedachten gewisseld.
Het is alsof ik je niet meer ken, je reageert alsof je een ander bent.
Ergens zijn we elkaar verloren en zelfs onze vriendschap lijkt onherstelbaar beschadigd.
